Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Βαλτερό Σερρών

Το Βαλτερό βρίσκεται κεντρικά του Δήμου Ηράκλειας Σερρών και βορειοανατολικά της Λίμνης Κερκίνης (περίπου 20χλμ.) και στο βορειοδυτικό τμήμα της εύφορης πεδιάδας του ποταμού Στρυμόνα.

Χορτερό Σερρών

Το Χορτερό (Τοπική Κοινότητα Χορτερού - Δημοτική Ενότητα ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ), ανήκει στον δήμο ΣΙΝΤΙΚΗΣ της Περιφερειακής Ενότητας ΣΕΡΡΩΝ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.

Σιτοχώρι Σερρών

Το Σιτοχώρι βρίσκεται σε απόσταση 16 χλμ. από τη Νιγρίτα, 38 χλμ. από τις Σέρρες και 80 χλμ. (μέσω Σοχού) από τη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Βισαλτίας που αποτελεί το κέντρο των γύρω από αυτήν χωριών.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Βουχωρίνα Βοϊου Κοζάνης

Η Βουχωρίνα είναι ένα μικρό χωριό, χτισμένο σε υψόμετρο 760μ., στην κορυφή ενός λόφου της επαρχίας Βοίου δίπλα από την παλιά Εθνική οδό Κοζάνης - Ιωαννίνων. Απέχει 71χλμ. ΝΔ της Κοζάνης.

Λούβρη Βοΐου Κοζάνης

Η Λούβρη (Τοπική Κοινότητα Λούβρης - Δημοτική Ενότητα Τσοτυλίου), ανήκει στον δήμο Βοΐου της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης που βρίσκεται στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.

Φλομοχώρι Λακωνίας

Παραδοσιακός οικισμός του ΔΔ Κότρωνα του Δήμου Ανατολικής Μάνης, με 177 κατοίκους σε υψόμετρο 120m. Υπάγεται στον ευρύτερο χώρο της αρχαίας Τευθρώνης. Διακρίνουμε χαρακτηριστικούς μανιάτικους πύργους και εκκλησίες.

Αλτομιρά Μεσσηνίας

Τα Αλτομιρά βρίσκονται στο12ο χιλιόμετρο του δρόμου Κάμπου-Καλαμάτας, σε ανηφορικό δρόμο προς το Ταΰγετο, αμφιθεατρικά κτισμένα σε μια βουνοπλαγιά. Αποτελoύσε Δημοτικό Διαμέρισμα του τ. Δήμου Αβίας, αφού σήμερα ανήκει στο Δήμο Δυτικής Μάνης.

Άγιος Νίκων (Πολιάνα) Μεσσηνίας

Ο Άγιος Νίκωνας Μεσσηνίας είναι το τελευταίο χωριό της Δυτικής Μάνης, στο δρόμο Καλαμάτας – Αρεόπολης. Μετονομάστηκε από Πολιάνα σε Άγιο Νίκωνα το 1929, προς τιμή του Οσίου Νίκωνα του Μετανοείτε, ο οποίος έδρασε στην ευρύτερη περιοχή κατά το β’ μισό του 10ου αιώνα και προσηλύτισε τους Μηλιγγούς του Ταϋγέτου ενώ σύμφωνα με την τοπική παράδοση έζησε σε μια σπηλιά ανατολικά του χωριού.